SRPSKI NACISTA: ŽIVEO PORAZ!

Piše: Dragan Stojić

Zamislite fudbalski tim čiji kapiten nekoliko minuta pre kraja utakmice pri rezultatu 0:5 veruje u preokret i pobedu.

Da je u pitanju neki Nemac, to ništa čudno ne bi bilo. Srbin? nezamislivo!

 

 

Postojao je, ipak, izuzetak i to u prelomnim trenucima veoma značajnog istorijskog događaja.

U trenutku kad Treći rajh polako posustaje a fašistička Italija polako prelazi na stranu Saveznika, Trivun R. Jeftić, odani pristalica Adolfa Hitlera i Nacističke Nemačke, sredinom septembra 1943. godine i dalje živi u uverenju da će na kraju Drugog svetskog rata oni koje podržava preokrenuti tok sukoba i na kraju  trijumfovati.

Dok se iz Berlina evakuišu civili zbog savezničkih napada iz vazduha, Jeftić u istom gradu stavlja na papir svoja zapažanja i mišljenje o uzrocima, toku i ishodu najvećeg oružanog sukoba u istoriji čovečanstva.

Prema delu dokumenata koje je ostavio za sobom, a čuvaju se u Arhivu Huverovog instituta u Sjedinjenim Američkim Državama, ovaj radikalni nacionalsocijalista srpske nacionalnosti za rat optužuje Zapadne sile, predviđajući im poraz.

Smatrajući da je Nemačka jaka jer je predvodi  Adolf Hitler, “veliki i genijalni političar, upravo najveći čovek svih vremena“, i dan – danas za istoričare nepoznata ličnost i u vremenu kad je strana koju je podržavao klizila u podređeni položaj u odnosu na svoje neprijatelje, biranim rečima demonstrira svoje ubeđenje u ispravnost politike, lika i dela vođe Velikonemačkog carstva u presudnoj godini rata.

Osim snaga antihitlerovske koalicije, zatim francuskog Pokreta otpora, fanatični Srbin proziva i svoje sunarodnike jer se, po njegovom mišljenju, bore za engleske interese.

Ne uzdržavajući se od otvoreno izrečenih kvalifikacija na račun srpskog naroda i njegove vere u podršku i pomoć sa Ostrva,  Jeftić piše: “ … jer ste mnogi od vas (Srba – primedba D.S) pre i posle 25. marta 1941. čekali tu englesku pomoć sedeći kraj radi(j)a, slušajući engleske lagarije“.

Nasuprot opredeljenju naroda kom je pripadao, smatrao je da je Srbija trebalo da gradi prijateljstvo sa zemljom u kojoj je tokom rata živeo.

U to ime izneo je i razloge zbog kojih je tako nešto trebalo da se desi, ističući zapadnu Ukrajinu, kao prostor kom je Nacistička Nemačka donela blagostanje, naglašavajući obavezu Evropljana da se bore na strani Sila Osovine odnosno Trećeg rajha.

Iako je Crvena armija sedam meseci pre nego je ova njegova analiza stanja i perpektive nastala odnela jednu od presudnih bitaka koja je preokrenula tok globalnog sukoba na stranu Sovjetskog Saveza i zapadnih saveznika, trupe Ujedinjenog Kraljevstva u julu ušle na Siciliju  a nekoliko dana pre toga umarširale  i u Bari, bivši železnički činovnik je  tog septembarskog dana 1943. godine ustvrdio da je Nemačka moćna zbog sposobnosti svoje vojske, ubojitog oružja, prirodnih resursa kojima raspolaže…

Da bi svoje stavove učinio sugestivnijim, oštrijim, konstatovao je i sledeće : “Inače, ko nije na strani Adolfa Hitlera, taj je zaista, u prvom redu, protiv sebe“.

Zaokružujući niz prozivki izrečenih na račun nacionalnih, oružanih i političkih grupa, Jeftić kao najveće neprijatelje evropskih naroda ističe Engleze, Jevreje i komuniste, a Hitlera “inauguriše“ u “prvog pretsednika budućih sjedinjenih evropskih država“.’

Poslednja konstatacija je, vreme je pokazalo, donekle ostvarena u praksi, jer su evropske države zaista sjedinjene u neku vrstu konfederacije kakva je današnja Evropska unija, dok je Trifun R. Jeftić, razjedinjen od istorijskog pamćenja, ostao nepoznat stručnoj ali i široj javnosti.

Zasluženo ili ne, činjenice govore tako. Bar za sada.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *